האישה וילדיה
יצא עומר בן אלח'טאב באחד הלילות
חיפש את חברת האנשים המאמינים באלוהי האסלם.
אז, במקום קרוב לעירו, ראה עומר אש, אמר לאלוהים: יא אסלם סלק את האש משם.
הלך אל האש והנה על ידה אישה וילדיה, וסיר מוצב על האש, והילדים בוכים מרעב, קרב אליהם
ושאלם: מה לכם?
אמרה האישה: הלילה והקור
אמר: ומדוע הילדים בוכים?
אמרה: מהרעב
אמר: ומה זה פה על האש?
אמרה: אין בה כלום, עד שירדמו
בכה וחזר לביתו, ופנה دقيقاً השמן
אמר לאלוהים: יא אסלם, אתה חס עלי, אז חוסה על האישה ועל ילדיה
ואז כאשר יצא מה-?? ושם בתוך הסיר ונתן לה את השמן ונעשה נפוח עד שהבשיל הטעם, והורידו מהאש, אז אמר לילדים: אכלו, ואכלו עד ששבעו
ותודה לו האישה
הוא נשאר אצלם עד אשר נרדם הצעיר ביותר, אז נפרד מהם, והוא בכה ואמר: הרעב הזה צירף אותי אליהם, וגרם לי לבכות עליהם.
المرأة وصبيانها
خرج عمر بن الخطاب في أحد الليالي يتفقد أحوال الناس برفقة مولاه "أسلم"
فحين كانا بمكان قرب المدينة رأى عمر ناراً, فقال لمولاه : يا أسلم انطلق لنرى من هناك
فذهبا تجاه النار وإذا بجوارها امرأة وصبيان وإناء موضوع على النار , والصبيان يصرخون من شدة الجوع, فاقترب منهم وسألهم : ما بكم؟ فقالت المرأة : الليل والبرد
قال : فما بال هؤلاء الصبيان يصرخون؟ قالت : من الجوع؟ فقال : وما هذا الذي على النار؟ قالت : ما ألهيهم به حتى يناموا
فبكى ورجع إلى البيت وأحضر دقيقاً وسمناً وقال لمولاه: يا أسلم أحمله على ظهري , فحمّله على ظهره وانطلقا إلى المرأة
وحين وصلا أخرج من الدقيق ووضع في القدر وألقى عليه السمن وصار ينفخ حتى نضج الطعام فأنزله من على النار ثم قال للصبيان : كلوا , فأكلوا حتى شبعوا والمرأة تدعوا له
وبقي عندهم حتى نام الصغار ثم انصرف وهو يبكي ويقول : الجوع الذي أسهرهم وأبكاهم
|
