העץ הנדיב
פעם היה עץ, והעץ הזה אהב ילד קטן. וגם הילד אהב אותו, והיה בא כל יום אל העץ, והיה אוסף את עליו כדי לעשות מהם כתר. הוא היה מניח את הכתר על ראשו כאילו הוא מלך היער. כמו כן היה הילד מטפס על גזע העץ, עולה למעלה ומתנדנד על ענפיו
וכאשר היה הילד רעב היה אוכל תפוח או שניים מפרותיו.
היה הילד משחק עם העץ במשחק המחבואים, וכאשר היה מתעייף והיה רוצה לנוח היה ישן בצל תחת העץ.
השנים אהבו מאוד איש את רעהו, והיו מאושרים תמיד כאשר נפגשו.
עברו הימים והשנים והילד גדל ונעשה בחור צעיר והפסיק לבוא בכל יום, והעץ הרגיש בודד
אבל, יום אחד בא הילד אל העץ, וכשראה אותו העץ אמר לו: בוא חביבי, בטח התגעגעת לשחק איתי, ואתה רוצה לטפס על גזעי, ולהתנדנד על ענפיי, ואח"כ תאכל מתפוחיי, ותנוח קצת בצילי, בוא נשחק כמו שלא שחקנו כבר זמן רב, ויהיה לנו טוב.
אך הילד אמר לו: נעשיתי גדול, אני לא ילד עכשיו, המשחקים אינם מתאימים לי. אני רוצה לקנות דברים, אינני מאושר אני צריך כסף, אפשר לקבל קצת כסף?
אני מצטער מאוד אמר העץ, אין לי כסף אלא רק פירות ועלים, קח את כל התפוחים האלה שיש אצלי ומכור אותם בשוק, וככה יהיה לך כסף ותהייה שמח ומאושר.
טיפס הילד על העץ וקטף את כל התפוחים שהיו עליו ולקח אותם אתו, והעץ היה שמח ומאושר מאוד.
עברו ימים והילד הלך ולא שב זמן רב, והעץ נעשה עצוב.
אבל אחרי כמה שנים חזר הילד והעץ שמח מאוד. כאשר ראה אותו העץ, הוא אמר: בוא ילד, נשחק ביחד כמו שהיינו משחקים פעם ונהייה מאושרים
אבל הילד אמר לה: אני עסוק מאוד, ואין לי זמן למשחקים. עכשיו אני צריך בית כי אני רוצה להתחתן ויהיה לי ילדים, אתה יכול לתת לי בית?
אמר לו העץ: חטוב את הגזע שלי ועשה ממנו סירה ותהייה שמח.
אז חטב האיש את גזע העץ ועשה ממנו סירה והפליג בה הרחק הרחק
והעץ היה מאושר ובאותו הזמן הוא היה עצוב. אחרי שנים רבות חזר הילד אל העץ. כשראה אותו העץ אמר לו: מצטער חבר, לא נשאר כלום לתת לך, נעשיתי זקן כפי שאתה רואה, ונגמרו לי הפירות
אמר הילד הזקן: זקנתי ונחלשתי ואיני יכול לאכול תפוחים
אמר לו העץ: אין לי גם ענפים שאתה תוכל להתנדנד עליהם
אמר הילד: אני זקן עכשיו, ואיני יכול להתנדנד
וגם אין לי גזע יותר שתוכל לטפס עליו, אמר העץ
אמר הילד : אני זקן ועייף ולא יכול לטפס
אמר העץ: אני מצטער מאוד, הלוואי והיה לי דבר לתת לך, כל מה שיש לי הוא גזע כרות
אמר הילד: אין לי כעת הרבה בקשות, אני צריך רק מקום לשבת בו ולנוח כי אני עייף
התאמץ העץ להתרומם ככל יכולתו והרגיש כאילו הגזע הכרות שלו הוא המקום הכי טוב בעולם שישב עליו חברו
הילד ישב על הגזע, והעץ היה מאושר מאוד מאוד.
الشجرة الكريمة
مرة كانت شجرة, وهذه الشجرة كانت تحبّ ولد صغير وهو كمان يحبها وكان يجي كل يوم لعند الشجرة ويجمع أوراقها عشان يعمل منها تاج ويحطو على راسو ويمثل دور ملك الغابه.
وكمان كان الولد يتسلق على جذعها ويطلع عليها لفوق ويتمرجح على أغصانها.
ولما يجوع الولد كان ياكل حبّة أو حبتين تفاح من ثمارها.
وكان الولد يلعب مع شجرة لعبة الغمّيضة ولما كان يتعب وبدو يستريح كان ينام تحت الشجرة في ظلها.
الثنين كانو يحبو بعضهم كثير وكانو دايماً مبسوطين لما يتلاقو.
ومرّت الأيّام والسّنين والولد كبر وصار شاب وبطل ييجي كل يوم لعند الشجرة وهيّ شعرت بالوحده
بسّ يوم من الايام أجا الولد لعند الشجرة ولمّا شافته قالت له: تعال يا حبيبي, أكيد اشتقّت تلعب معي, وبدك تتسلق على جذعي, وتتمرجح على أغصاني, وبعدين تاكل من تفاحي, وتستريح شوي في ظلّي, تعال نلعب مثل ما كنّا نلعب من زمان وننبسط.
بسّ الولد قال لها: انا صرت كبير, انا مش ولد إسا, واللعب بطل يناسبني. أنا بدّي أشتري أشياء تخليني مبسوط ولازمني مصاري, ممكن شويّة مصاري؟
انا متأسفة كثير, قالت الشجرة, مفش عندي مصاري, بسّ ثمر وأوراق, خذ كل التفاح اللي عندي وبيعه في السوق وهيك بيصير معك مصاري وبتصير سعيد وفرحان.
وعندها تسلّق الولد عالشّجرة وقطف كل التفاح اللي عليها وأخذه معه, والشّجرة كانت مبسوطه وفرحانه كثير.
ومرّت الايام والولد راح وما رجعش لوقت طويل والشجرة كانت حزينه.
بسّ بعد كم سنه رجع الولد والشجرة إنبسطت كثير. لما شافته الشجرة قالت له: يا ولد, تعال نلعب سوا مثل ما كنا نلعب من زمان وننبسط
بسّ الولد قالّها: انا مشغول كثير ومفيش عندي وقت عشان العب. انا إسا لازمني بيت عشان اتجوّز وأخلف أولاد. بتقدري تعطيني بيت؟
قالتله الشجرة: إقطع جذعي واعمل منو قارب عشان تصير سعيد.
وهيك قطع الرجل جذع الشجرة وعمل منه قارب وأبحر معه لبعيد بعيد
والشجرة كانت سعيده وبنفس الوقت كانت كمان حزينه. وبعد كثير سنين رجع الولد لعند الشجرة. ولما شففتو قالت له: متأسفه يا صاحبي, ما ظلّش عندي إشي عشان أعطيك إيّاه, صرت ختياره زّي ما إنت شايف وبطل عندي ثمر
قال الولد الختيار: أسناني ضعيفه وانا بقدرش آكل تفاح
قالت الشجرة: كمان مفش عندي أغصان تتمرجح عليها
قال الولد: انا ختيار إسا وما بقدرش إتمرجح
وكمان ما عنديش جذع عشان تتسلق عليه, قالت الشجرة
قال الولد: انا ختيار وتعبان وما بقدرش إتسلق
قالت الشجرة: انا متأسفه كثير, يا ريت كان عندي إشي أعطيك بس ما ظلّش مني غير جذع مقطوع.
قال الولد: انا إسا مش بحاجه لكثير, لازمني بسّ مكان أقعود فيه وأرتاح لأني تعبان
ونصبت الشجرة قامتها قدر الإمكان وشعرت انه جذعها المقطوع هو أحلى مكان في الدّنيا عشان يقعد عليها صاحبها
والولد قعد عالجذع والشجرة كانت مبسوطه كثير كثير.
|
