טקסטים ללימוד ערבית [חזרה ל טקסטים ללימוד ערבית]
חיפא והשחף  

חיפא והשחף

תופיק פיאד
2003
חיפא ילדה קטנה ושחומה גרה עם שני הוריה בפחון על חוף הים בבירות. חיפא לא אהבה את ביתה כלל, כי בקיץ, עם צאת השמש הוא נעשה חם מאוד. בחורף היו נוזלים מים מהחריצים בתקרה, והרוח הקרה איימה להעיף את הבית. אבל חיפא היתה שמחה תמיד כי היא אהבה מאוד את הים, ואת הצפרים היפות והלבנות המרחפות תמיד במרומים, וחגות סביב סירת סבה הזקן כאשר הוא מפליג הרחק אל הים. סבא של חיפא היה אומר תמיד לכל הילדים: "חיפא יפה", והוא היה לוקח אותה איתו, והם היו מפליגים על הגלים.
יום אחד היא ראתה אותו לוקח את הרשת, והולך לכיוון הסירה. חיפא התיישבה בסירה כמו שהיא רגילה, אבל סבה לקחה בזרועותיו, והורידה מהסירה, אז הוא אמר: "היום אינך באה איתי, חיפא." אמרה חיפא: "למה סבי?", "כי היום אני מפליג רחוק במיוחד" אמר הסב. וכשהוא צועד אל עבר סירתו הוא הוסיף ואמר: "שם מעבר לים, יש חיפא שנייה, יפה כמוך, וכמוך היא תמיד מחכה לי. כשאחזור אספר לך עליה רבות", אז הוא דחף בידיו החזקות את הסירה אל המים, הוא התרחק אט אט, וחיפא נשארה עומדת עצובה על החוף. בזמן שהסירה התרחקה מעבר לגלים, חיפא ישבה על החול ובכתה. שמע את בכייה שחף לבן, שהיה מרחף מעל הגלים הרחוקים. מיהר אליה השחף, נפנף בכנפיו וחג סביבה. "מדוע את כל כך עצובה, חיפא?" אמר העוף, והתרומם בשנית. הרימה חיפא את ראשה הביטה בשחף, ומחתה את דמעותיה. ואז הוא התקרב אליה עוד פעם והיא אמרה: " כי סבא אוהב ילדה אחרת בשם חיפא, הוא עזב אותי, והלך אליה". צחק מאוד השחף וספק בכנפיו מעל ראשה. כעסה חיפא ואמרה: "מדוע אתה לועג לי, יא שחף? "כי חיפא האחרת איננה ילדה, חיפא היא עיר הנמצאת שם, מעבר לים, יפה כמוך, ואני אוהב גם אותה." נעמדה חיפא ואמרה בכעס: "אתה משקר, יא שחף, היא ילדה קטנה, וסבא אוהב אותה יותר ממני." אמר השחף: "איני משקר חיפא... חיפא ההיא שסבא שלך אוהב אותה היא העיר ההיא שבה הוא נולד ושבה גדל כשהיה ילד צעיר כמוך, הוא אהב אותה מאוד, ולכן קרא לך על שמה."
ספק השחף כמה פעמים בכנפיו מעל ראשה של חיפא, והתרומם אל על. הרימה חיפא זרועותיה ואמרה: "אל תעזבני יא שחף, אני רוצה לשאול אותך שאלה אחת נוספת." "אני הולך כדי לראות את חיפא מעל לים כמו סבא שלך, וכשאשוב אספר לך עליה דברים רבים." אמר העוף והתרחק. חייכה חיפא, ונפנפה בידיה הקטנות אל השחף. וכשהוא התרחק מעבר לגלים, ישבה חיפא על החול, וחכתה שסבא שלה יחזור. וכאשר נטתה השמש אל המערב, ועמדה מעל הים כמו תפוז, נשארה חיפא במקומה על החוף מצפה לסבה, וחלמה על חיפא השנייה.

حيفا والنورس
توفيق فياض
2003

حيفا بنت صغيرة سمراء، تعيش مع والديها في بيت من التنك على شاطئ البحر في بيروت.وحيفا لا تحب بيتها كثيرا، لأنه يصير حارا جدا عندما تطلع الشمس في الصيف. وفي الشتاء، يسيل الماء من شقوق السقف، وتكاد تقتلعه الرياح الباردة.
لكنّ حيفا كانت دائما سعيدة، لأنها تحب البحر كثيرا، وتحب تلك الطيور الجميلة البيضاء، التي ترفرف في الفضاء دائما، وتحوم فوق قارب جدّها العجوز حين يذهب في البحر بعيدا، لأنه يقول لكل الأطفال دائما: "حيفا جميلة". ويأخذها في القارب معه،ويجري فوق الموج. ذات يوم رأته يحمل الشباك ويتجه نحو القارب. وجلست في القارب مثل عادتها، لكنّه أخذها بين ذراعيه هذه المرة وأنزلها، ثم قال:"اليوم لا تذهبين معي يا حيفا". قالت حيفا:"لماذا يا جدي؟" "لأني سأذهب بعيدا جدا هذا اليوم" قال الجد. وعندما صعد إلى القارب قال:"هناك حيفا ثانية خلف البحر، جميلة مثلك، وتنتظرني دائما. حين أعود سوف أحدثك عنها كثيرا". ثم دفع القارب بيديه القويتين إلى الماء، وراح يبتعد شيئا فشيئا، بينما وقفت حيفا على الشاطئ حزينة. عندما اختفى القارب خلف الأمواج، جلست حيفا على الرمل وراحت تبكي. سمع نورس أبيض كان يرفرف فوق الموج بكاء حيفا من بعيد. أسرع الطير إليها وراح يحوم حولها، ويصفق بجناحيه. "لماذا أنت حزينة هكذا يا حيفا؟" قال الطير وارتفع ثانية.
رفعت حيفا رأسها ونظرت إلى النورس وهي تمسح دمعها. وحين اقترب منها مرة أخرى قالت:"لأنّ جدي يحب بنتا غيري اسمها حيفا، وقد تركني وذهب إليها".
ضحك النورس كثيرا، وصفق بجناحيه فوق رأسها.غضبت حيفا وقالت:"لماذا تسخر مني أيها النورس؟". "لأنّ حيفا الأخرى ليست بنتا يا حيفا، إنها مدينة هناك، خلف البحر، جميلة مثلك، وأنا أحبها أيضا". وقفت حيفا غاضبة وقالت:"إنك تكذب أيها النورس، إنها بنت صغيرة ويحبها جدي أكثر مني".قال النورس:"أنا لا أكذب يا حيفا... حيفا التي يحبها جدك هي المدينة التي ولد فيها وترعرع عندما كان طفلا صغيرا مثلك، ولذلك سماك على اسمها، لأنه يحبك كثيرا". صفّق النورس بجناحيه عدة مرات فوق رأس حيفا، وارتفع في الفضاء. مدّت حيفا ذراعيها وقالت:"لا تتركني أيها النورس، أريد أن أسألك سؤالا آخر". "أنا ذاهب كي أرى حيفا من فوق البحر مع جدك، وعندما أعود سوف أحدثك عنها كثيرا"، قال الطير وابتعد. ابتسمت حيفا، وراحت تلوّح للنورس بيديها الصغيرتين. وعندما اختفى خلف الموج، جلست حيفا على الرمل، وراحت تنتظر جدها حتى يعود.
وحين مالت الشمس إلى المغيب، وتعلقت فوق البحر مثل برتقالة، كانت حيفا لا تزال تجلس على الشاطئ منتظرة جدها، وتحلم بحيفا الثانية.